Arjantin’in annelerinden biri idi o.
Bir oğulun, bir kızın değil, tüm Arjantin’in annesi..
Arjantin’de 1976’da Askeri Faşist Cunta işbaşına geldiğinde, meydanlarda, sokaklarda kan akmaya başladı. Devrimciler, vatanseverler, infaz edilmeye, kaybedilmeye başlandı.
Almeida o günlerden itibaren Plaza de Mayo Meydanı’nda düzenlenen perşembe yürüyüşlerine katılmaya başladı.
Bir öğretmendi Almeida. Üç çocuk annesiydi. oğlu Alejandro, 1975 yılının Haziran ayında, devletin sivil faşist yapılanması olan “Triple A” tarafından kaçırılmış ve ondan bir daha haber alınamamıştı.
Buenos Aires Üniversitesi’nde tıp eğitimi gören Alejandro, aynı zamanda Marksist-Leninist Halk Devrimci Ordusu’nun (ERP) üyesi ve bir şairdi.
Faşist diktatörlüğün hüküm sürdüğü 1976-1983 yılları boyunca, Alejandro gibi yaklaşık 30 bin kişi kaybedildi.
Almeida, kaybedilen 30 bin kişinin bulunması, gerçeğin ortaya çıkarılması ve sorumluların yargılanması için ömrünün sonuna kadar mücadele etti. Geçtiğimiz hafta, 95 yaşında Buenos Aires’te hayatını kaybetti.
Lidia Almeida, ilk başlarda bir çokları gibi, yetkililerden yardım istediler, yazılı, sözlü başvurular yaptılar. Ama çok kısa zamanda bu politikanın zaten bir devlet politikası olduğunu, kaybetmelerin devlet eliyle gerçekleştirildiğini gördüler. Anneler çoğalarak, meydanlara çıkarak, Plaza De Mayo Anneleri’nin ((Madres de Plaza de Mayo Línea Fundadora) direnişini yarattılar.
Plaza de Mayo Anneleri, Almeida’nın ölümü üzerine yayınladıkları taziye mesajında Almeida için, “Bize sevmenin direnmek olduğunu öğretti” dediler.
Sevmek direnmektir.
Oğlunu, kızını seviyorsan, katledildiğinde, kaybedildiğinde, işkence göördüğünde, onun için meydanlara çıkacaksın. Almeida’nın sözünün özü bu.
Plaza De Mayo annelerinin evlatları için meydanlara çıkışından dört yıl sonra, Arjantin’e uzak bir ülkede Türkiye’de TAYAD’lı Anneler çıktılar meydanlara. Sevmekle, duygusal bağla başlayan mücadelelerini, bir adım sonrasında örgütlü olmaya, örgütlü mücadeleye taşıdılar.
Lidea Almeida, oğluyla birlikte binlerce oğulun, kızın bulunması için mücadele etti. Onyıllar geçti, kayıpların çoğu bulunmadı, ama onlar vazgeçmediler. Almeida, kelimenin gerçek anlamıyla ömrünün sonuna kadar bu mücadeleye devam etti. Dünyanın tüm ezilen, mazlum anneleri için, devrimcilerin, halk kurtuluş savaşçılarının anneleri için tarihsel bir örnek yaratarak veda etti dünyaya.
