Ankara – NATO, Türkiye’nin egemenlik alanını adım adım eritmeye devam ediyor. Milli Savunma Bakanlığı’nın bu hafta yaptığı açıklamayla resmen duyurulan “MNC-TUR” (Çok Uluslu Kolordu-Türkiye) projesi, ittifakın güney kanadında kalıcı bir komuta karargahı kurma planının en somut adımı. Adana’da konuşlandırılacak bu yapı, bir Türk generalin komutasında görünse de aslında NATO’nun bölgedeki askeri varlığını kalıcılaştıracak, yabancı subay ve birliklerin Türkiye topraklarında serbestçe hareket etmesine zemin hazırlayacak bir araç.
Projenin 2023’ten beri hazırlandığı, 2024’te müttefiklere resmen bildirildiği belirtiliyor. 2028’de tamamlanması hedeflenen karargah, mevcut 6. Kolordu Komutanlığı’nın üzerine inşa edilecek. Yani Türkiye’nin kendi savunma yapısı, NATO’nun çok uluslu komuta zincirine doğrudan bağlanıyor. Resmi açıklamalarda “caydırıcılık” ve “güney kanat planları” gibi masum kelimeler kullanılsa da, gerçekte bu, Akdeniz’den Kafkasya’ya, Karadeniz’den Kuzey Afrika’ya uzanan geniş bir coğrafyada NATO’nun vurucu gücünü Türkiye üzerinden konsolide etme hamlesidir.
Askeri Açıdan Ne Anlama Geliyor?
Bir kolordu (corps), modern ordularda 20 bin ila 80 bin asker arasında değişen, birden fazla tümeni, lojistik unsurları, hava ve topçu destek unsurlarını bünyesinde barındıran stratejik bir komuta seviyesidir. NATO terminolojisinde “Multinational Corps” ise sadece ulusal değil, farklı ülkelerin birliklerini entegre eden, kriz anında hızlıca harekete geçirilebilen bir yapıdır. Polonya’daki MNC-NE (Kuzey-Doğu) ve Romanya’daki MNC-SE (Güney-Doğu) örneklerinde görüldüğü gibi, bu kolordular artık “kalıcı koruma” adı altında konuşlandırılıyor. Adana’daki MNC-TUR da aynı mantıkla çalışıyor: İstanbul’daki Hızlı Dağılabilir Kolordu’dan farklı olarak “kalıcı” bir yapı olacak.
Adana seçimi tesadüf değil. İncirlik Hava Üssü burada. ABD ve İspanyol birlikleri yıllardır bölgede. 6. Kolordu zaten bu müttefiklerle ortak tatbikat deneyimine sahip. Yani altyapı hazır: Konutlar, hastaneler, okullar… NATO subayları ve aileleri sorunsuz yerleşecek. Türkiye’nin kendi savunma harcamalarına ek olarak yabancı komuta kadrolarının masraflarını da üstlenmesi bekleniyor. Resmi açıklama “büyük para harcamayacağız” dese de, uzun vadede lojistik, iletişim, istihbarat paylaşımı ve entegrasyon maliyetleri Türkiye’nin sırtına binecek.
NATO’nun “360 derece tehdit” doktrini burada devreye giriyor. Resmi olarak Rusya, Akdeniz’deki “istikrarsızlık” ve “terör” hedef gösteriliyor. Ancak aynı NATO, son dönemde Türkiye’yi “yeni İran” diye yaftalayan İsrailli yetkililerle (Naftali Bennett dahil) aynı masada oturuyor. Ankara’nın bölgesel güç olma iddiasını NATO üzerinden dizginlemek, aynı anda hem Rusya’yı hem de İran’ı çevrelemek için Türkiye’yi ileri karakol olarak kullanmak, projenin asıl amacı gibi duruyor.
Egemenlik Tasfiyesi mi, “Müttefiklik” mi?
Emekli Tuğgeneral Hüseyin Fazla gibi bazı isimler bunu “boşluğu doldurma” ve “herkesin yararına” olarak sunuyor. Oysa gerçek çok daha karanlık: Türkiye zaten İzmir’de LANDCOM’a (Müttefik Kara Kuvvetleri Komutanlığı) ve İstanbul’da hızlı müdahale kolordusuna ev sahipliği yapıyor. Şimdi Adana’ya üçüncü bir büyük NATO karargahı… Bu, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin karar alma mekanizmalarının giderek NATO komuta zincirine bağımlı hale getirilmesi demek.
Bir çatışma durumunda Türk subay ve birlikleri doğrudan NATO’ya tahsis edilecek. Yani Türkiye, NATO’nun Rusya ile olası bir savaşında veya Akdeniz’de çıkabilecek bir krizde (ki bu krizlerin çoğu NATO’nun kendi genişleme politikalarından kaynaklanıyor) otomatik olarak ön cepheye sürülecek. Karar mekanizmasında ise söz hakkı sınırlı olacak; çünkü nihai komuta NATO’nun Brüksel ve Mons’taki karargahlarında.
İran-İsrail gerilimiyle bağlantısı olmadığı iddia ediliyor. Ancak zamanlama manidar. Bölgede gerilim tırmanırken NATO’nun Türkiye’de yeni bir kolordu kurması, “tesadüf” olamayacak kadar stratejik. Asıl amaç, Türkiye’yi kendi bölgesel politikalarından uzak tutmak, enerjisini ve kaynaklarını ittifakın küresel hegemonya savaşlarına kanalize etmek.
Türkiye Ne Kazanıyor, Ne Kaybediyor?
Resmi anlatı “caydırıcılık” diyor. Gerçekte ise Türkiye’nin egemenlik alanı daralıyor. Yabancı askerlerin, istihbarat elemanlarının ve komuta yapılarının kalıcı varlığı, Anayasa’daki “bağımsızlık” ilkesini fiilen boşaltıyor. NATO’nun tarihine bakıldığında (Yugoslavya, Afganistan, Libya, Irak’ın işgali sonrası kaos) bu tür “koruma” mekanizmaları genellikle işgale ve iç karışıklığa kapı aralamıştır.
Adana’daki 6. Kolordu’nun “en rasyonel” seçenek olduğu söyleniyor. Evet, rasyonel ama NATO için. Türkiye için ise yeni bir bağımlılık halkası. Sormak zorundayız: Bu kolordu kime karşı kuruluyor? Gerçekten Türkiye’nin güvenliği için mi, yoksa Türkiye’yi daha büyük bir savaşın parçası yapmak için mi?
NATO’nun güney kanadındaki bu genişleme, ittifakın klasik taktiği: Yerel orduları kendi komuta yapısına bağla, üslerini kalıcı kıl, karar alma süreçlerini içselleştir. Adana’daki MNC-TUR, bu stratejinin yeni halkasıdır. Türkiye’nin ulusal çıkarlarını önceleyen bir savunma politikası yerine, ittifakın ileri karakolu olma rolünü kabul etmek, uzun vadede çok ağır bedellere yol açacaktır.
Hükümetin bu projeye “evet” demesi, egemenlikten feragat anlamına gelmektedir. Gerçek bağımsızlık ve ulusal güvenlik, NATO’nun içinde değil, dışında aranmalıdır.
