Avrupa’da bir direniş mevzisi daha

ÇADIRLAR ADALETSİZLİKLERE KARŞI KURULAN HARCI DİRENİŞ OLAN YIKILMAZ KALELERDİR

Almanya’nın Bochum Üniversitesi önünde bir direniş çadırı kuruldu. Bugün heyecanla kurulan çadır 24 saat açık kalacak. Artık Avrupa’da yeni bir direniş mevzisi daha olacak. Avrupa’da direnilerek hak kazanılamaz anlayışına güçlü bir darbe daha vuracak olan bu mevzi ne ilk ne de son olacak. Avrupa’nın bir çok yerinde hak alma mücadelesinde çadırlar dişe diş direnişlerin mekanı işlevi görüyor. Çadırlarda günler değil haftalar değil yılı aşkın direnişler gerçekleşiyor. Bugün Paris’te kurulu Zehra Kurtay Direniş Çadırı bir yılını doldurmak üzere. Almanya Berlin’de 129 b yasalarına karşı kurulan çadır 1 yılı aşkın Adalet Bakanlığı’nın önünde kaldı. Bunların dışında sayısız çadırlar kuruldu adaletsizliklere karşı. Asla adaletsizliğe sessiz kalınmadı. Adaletsizliklere karşı kurulan çadırların hepsi harcı direniş olan yıkılmaz kalelere dönüştü…

Almanya’da kurulan bu mevzinin amacı özetle NSU davalarının yeniden görülmesi ve gizli dosyaların açıklanması. Irkça faşist Katilleri koruyan Anayasayı Koruma Örgütünün Kapatılması da direnişin taleplerinden biri.

Açılış Temel Haklar ve Özgürlükler Derneğinin konuşması ile başladı. Konuşmada Alman emperyalizminin desteklediği ırkçı çetelerin Avrupa’da yaşayan göçmen halkı nasıl katlettiği vurgulandı. Aynı zamanda Emperyalizmin kriz içinde olduğu, her krizde olduğunda da ırkçılığı kullanarak halkları katlettiği söylendi.

Ardından Grup Yorum öncülüğünde kurulan Kavga Grubu şarkılar ve halaylar söyledi.

Videonun Tamamını Umut TV’nin YouTube Hesabından İzleyebilirsiniz:

Link;

Sosyal ağlarda paylaşın

OKUMA SALONU

Toplum Sözleşmesi:

Rousseau’nun Hâlâ Can Yakan Manifestosu

Jean-Jacques Rousseau’nun 1762’de yayımlanan başyapıtı Toplum Sözleşmesi, 260 yılı aşkın süredir siyasi düşünce tarihinin en tehlikeli ve en etkili kitaplarından biri olmayı sürdürüyor. Okuduğunuzda, bu ince cilt size sadece bir felsefe kitabı değil; adeta bir siyasi bomba gibi geliyor.

“İnsan özgür doğar, ama her yerde zincire vurulmuştur” cümlesiyle başlayan eser, Rousseau’nun en sert ve en net mesajını daha ilk satırda verir. Ona göre modern toplum, insanın doğal özgürlüğünü gasp etmiş, servet eşitsizliğiyle, monarşiyle ve yapay kurumlarla onu köleleştirmiştir. Çözüm ise basit ama radikaldir: Toplum Sözleşmesi.

Rousseau’ya göre insanlar, aralarında bir sözleşme yaparak doğal haklarının bir kısmını “genel irade” (volonté générale) dediği ortak akla devreder. Bu irade, ne kralın, ne rahibin, ne de zenginlerin iradesidir; doğrudan halkın kendisinindir. Egemenlik kayıtsız şartsız millettedir. Bu düşünce, bugün bize çok normal gelse de 18. yüzyılda resmen krallara ve kiliseye savaş ilanıydı.

Kitabın en güçlü yanı, demokrasiyi “çoğunluğun yönetimi” olmaktan çıkarıp “genel iradenin egemenliği” haline getirmesidir. Rousseau, halkın kendi kendini yönetebileceğine inanan nadir Aydınlanma düşünürlerindendir. Ancak burada ciddi bir uyarı da yapar: Eğer genel irade yozlaşırsa, yani halk manipüle edilirse, demokrasi tiranlığa dönüşebilir. Bu öngörü, Fransız Devrimi’nden bugünkü popülist dalgalara kadar pek çok siyasi faciadaki gibi acı bir kehanet olarak okunuyor.

Rousseau idealisttir, hatta ütopyacıdır. İnsanların her zaman “genel irade” doğrultusunda hareket edeceğini düşünmek biraz naif kalıyor. Ayrıca özel mülkiyet konusundaki radikal eleştirileri ve küçük cumhuriyet önerisi, modern ulus-devlet gerçeğiyle çelişiyor. Yine de kitabı okurken içinizi kaplayan o devrimci heyecan ve adalet tutkusu tartışılmaz.

Toplum Sözleşmesi, bugün hâlâ çok güncel. Demokrasinin erozyona uğradığı, popülist liderlerin “halkın iradesi”ni kendi iradeleriyle karıştırdığı bir çağda Rousseau’yu yeniden okumak neredeyse zorunlu. Çünkü o, egemenliğin kime ait olduğunu sorguluyor: Saraylara mı, paraya mı, yoksa gerçekten millete mi?

Kısacası, bu kitap kolay okunan bir eser değil. Yoğun, bazen çelişkili ama muazzam güçlü. “klasik” diye geçiştirmeyin. Rousseau size hâlâ “Zincirlerinizi kırın” diye sesleniyor.

devamını okumak için tıklayın

Film Odası’nda Bu Hafta:

İçimdeki Adalet (Nenjuku Needhi)

Yapım Yılı: 2022

Yönetmen: Arunraja Kamaraj

Başroller: Udhayanidhi Stalin, Aari Arujunan, Tanya Ravichandran, Shivani Rajashekar

İçimdeki Adalet: Kast Sisteminin Yüzüne Tokat Atan Cesur Bir Haykırış

Bu film, seyirciyi rahat koltuğunda oturtmuyor; boğazından yakalayıp sarsıyor.

Tamil Nadu’nun unutulmuş bir köyünde idealist bir polis memuru olarak atanan Vijaya Raghavan, Hint toplumunun en karanlık ve en utanç verici gerçeğiyle yüzleşiyor: Hâlâ kanayan, hâlâ devlet eliyle korunan kast ayrımcılığı. Üç genç kızın vahşice kaybedilmesiyle başlayan soruşturma, filmi klasik bir polisiyeden çıkarıp, sistemin ta kendisine karşı açılmış amansız bir davaya dönüştürüyor.

Yönetmen, izleyiciye hiçbir şey hediye etmiyor. Ne Bollywood’un yapay kahramanlıkları var, ne de ucuz teselli sahneleri. Bunun yerine var olan acımasız gerçekliği olduğu gibi suratımıza çarpıyor: Üst kastların dokunulmazlığı, polisin ve yargının güçlülerin uşağı haline gelmesi, yoksulun ve Dalit’in hayatının beş para etmediği bir düzen. Kızların cansız bedenleri bulunduğunda duyduğunuz öfke, filmin sonuna kadar dinmiyor; aksine katlanarak artıyor.

Vijay Antony’nin canlandırdığı Vijaya Raghavan karakteri, son yılların en güçlü protesto figürlerinden biri. Sessiz, içe dönük ama inanılmaz kararlı. Bakışlarıyla, duruşuyla “Bu düzen böyle devam edemez” diyor. Oyuncunun performansı o kadar etkili ki, siz de kendinizi onunla birlikte sistemle savaşmaya hazır hissediyorsunuz.

İçimdeki Adalet, Jai Bhim’in izinden giden ama ondan daha sert, daha öfkeli ve daha cesur bir yapım. Kast sistemini, feodal zihniyeti ve siyasi himayeyi hiçbir sansür uygulamadan teşhir ediyor. Bu açıdan cesareti takdire şayan.

Eğer hâlâ “Hindistan’da kast sorunu abartılıyor” diye düşünen varsa, bu filmi izlesin.

Sonuç olarak: 2025’in en önemli ve en cesur Hint filmlerinden biri. Rahat seyirlik arayanlara değil, vicdanı hâlâ sızlayanlara, adalet duygusu hâlâ diri olanlara şiddetle tavsiye ediyorum.